เพื่อนที่แสนหวังดี

posted on 13 Feb 2012 12:18 by bellbell in Cartoon directory Cartoon, Diary
เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ด้วยความแปลกใจที่ได้ทราบว่าคนในสังคมเดียวกับเรา (แต่ไม่ใช่เพื่อนร่วมงาน) มีบุคลิคแปลกๆ บางอย่าง ผมว่าหลายคนคงต้องเคยเจอมนุษย์ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยชีวิตความเป็นไปของคนรอบข้างแน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าจะเหมือนกันกับที่ผมเจอรึเปล่า
 
ลักษณะโดยทั่วไปของคนจำพวกนี้ เวลาอยู่รวมกับฝูงเพื่อน หรือกลุ่มคน จะชวนทำให้นึกถึงซูเนโอะเป็นอย่างแรก บุคลิคนิสัยโดยรวมไม่มีอะไรโดดเด่นในฝูงชนมากนัก แต่อาจจะชอบคุยโวโอ้อวดเป็นบางครั้ง บทสนทนาที่มักจะทำให้คนอื่นเงียบกริบไปทั้งวง ถิ่นกำเนิดนั้นคาดว่าอาจจะเกิดในครอบครัวชนชั้นกลางธรรมดาๆ แต่แสร้งเป็นว่ามีรสนิยมดีเหมือนวัยเด็กเกิดมาร่ำรวย บางครั้งอาจจะอวดอ้างประสบการณ์ทางเพศประกอบด้วย ถึงแม้ว่าจะยังไม่เคยผ่านของจริงมาก็ตาม ช่างเป็นบุคลิคที่อบอุ่นเหมือนกันนอนหนุนตักเคนธีรเดชจริงๆ 
 
แต่ในส่วนบุคลิคเมื่อแยกตัวโดดเดี่ยว เค้ามักจะทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจ ฟังเพลงการ์ตูน เคาะเท้าเป็นจังหวะเผื่อแผ่ให้คนรอบข้างครื้นเครงไปกับดนตรีในหัวใจของเขา แต่เมื่อพบเห็นใครก็ตามที่มีพฤติกรรมน่าเป็นห่วง ก็จะรีบเข้าไปตักเตือนทันที ถึงแม้ว่าจะไม่รู้จักกันมาก่อนก็ตาม สมกับที่เป็นลูกผู้ดีเก่า
 
ไม่ว่าจะตอนที่เห็นคนอื่นรับทานอาหารที่มีไขมันสูงอย่างหมูปิ้งในตอนเช้า
 
 
เค้าก็จะกระโดดเข้าชาร์จแสดงความหวังดีทันที เพราะทนไม่ได้ที่จะให้ทานอาหารไขมันสูงในออฟฟิส ซึ่งถึงแม้บางครั้งเค้าจะทำบ้างก็ตาม แต่มักจะตักเตือนคนอื่นด้วยความหวังทีทุกครั้งที่สามารถทำได้
 
 
แถมยังเป็นห่วงสุขภาพของคนรอบข้าง คอยถามไถ่สารทุขสุกดิบตลอดเวลา ทุกครั้งที่คุณมีสารคัดหลั่งออกมาจากร่างกายให้เค้าเห็น
 
 
เค้าก็จะวิ่งเข้ามาดูแลด้วยความเป็นห่วงเป็นใย โดยปราศจากอาการรังเกียจให้เรารู้สึกไม่ดี แม้ว่าบางทีตัวเค้าเองอาจเป็นโรคทางผิวหนังที่น่ารังเกียจยิ่งกว่า แต่ด้วยจิตอันเปี่ยมด้วยกุศลแล้ว เค้าย่อมอยากจะดูแลผู้อื่นก่อนตัวเองอยู่ดี
 
บางครั้งก็เป็นห่วงไปถึงสุขภาพทางรสนิยมในการเสพดนตรีของคนรอบข้าง 
 
เวลาที่ฟังเพลงไม่ทันสมัย ตามสไตล์ เค้าก็จะเข้ามาแนะนำด้วยกริยาที่แสนจะอาทร ถึงแม้ว่าเราจะเปิดเพลงเบาขนาดไหนก็ตาม บางครั้งถึงเราจะ Mute เพลงอยู่ แต่คลื่นสั่นของไฟฟ้า ย่อมไปกระตุ้นกระดูกโกลนในช่องหูเค้าได้พอๆ กับเปิดลำโพง
 
 
ด้วยความอ่อนโยนของเค้านี่เองทำให้ตลอดเวลาการทำงาน หรือแม้แต่อยู่ร่วมสังคมเดียวกับเค้านั้น มันช่างแสนจะมีความสุขเสียจน ไม่อยากให้ถึงวันเสาร์อาทิตย์เลยจริงๆ อาห์ 
 
ไม่รู้ว่าใครมีเพื่อนที่มีบุคลิคน่ารักๆ แบบนี้อยู่ในที่ทำงาน หรือที่โรงเรียนกันบ้างรึเปล่า ผมไม่ทราบวิธีที่จะตอบแทนความหวังดีของเค้าจริงๆ ตอนนี้ก็ได้แต่นั่งคิดอยู่ว่า ในอนาคตเค้าคงอยากจะสร้างห้องน้ำให้เราใช้แยกกัน เพราะเค้าเป็นห่วงในสุขภาพของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็เป็นไปได้
 
ปล เรื่องราวทั้งหมดเป็นเหตุการสมมุต บุคคลที่กล่าวถึงไม่มีตัวตนอยู่จริงในสายตาของผู้คนรอบข้าง เรื่องราวทั้งหมดไม่ใช่เพื่อนร่วมงานปัจจุบัน และไม่มีทางเป็นด้วย เพราะกากเกินไป